Start arrow Historia wsi
Historia wsi Węsiory PDF Drukuj Email
Pierwsza znana mi wzmianka o Wesiorach pochodzi z XIII wieku, kiedy to Węsiory wymienione zostały pośród wsi należących do Kasztelanii Chmieleńskiej. Kasztelania – był to obszar stanowiący odrębną jednostkę administracyjną leżącą wokół zamku warownego, w tym wypadku zamku w Chmielnie. Na obszarze tym władali wtedy książęta pomorscy, wasale królów polskich. Niedaleko na wschód zaczynał się kraj etnicznie obcych Prusów, bliżej spokrewnionych z Litwinami.

Image

Na początku XIV w. obszar Pomorza Gdańskiego został zajęty przez Zakon Krzyżacki i podzielony na komturstwa. Podczas podboju spłonęło kilka leżących w pobliżu Węsiorów wsi: Stężyca, Gostomie, Podjazy.

Według przywileju Wielkiego Mistrza z 1360 roku Węsiory były wsią rycerską. Wsie rycerskie w odróżnieniu od wsi gburskich opierały się na starszym prawie polskim.

W 1454 roku Zakon Krzyżacki musiał wycofać się z Pomorza Gdańskiego, a król Kazimierz II zobowiązał się nie obsadzać administracji ludźmi z głębi Polski lecz pozostawić władzę w kaszubskich rękach. Przyrzeczenie to złamał później Władysław Łokietek.

Do 1616 roku Węsiory należą zapewne do parafii Parchowo. Dopiero ufundowanie przez sekretarza królewskiego Reinholda Heidensteina drewnianego kościoła w Sulęczynie zapoczątkowuje życie nowej parafii. Wkrótce Węsiory znalazły się w jej obrębie.

Z wykazów podatkowych wynika, że Węsiory na przemian z Podjazami były najzamożniejszymi wsiami parafii.

Spis z 1869 roku mówi, że w Węsiorach znajdowało się wtedy 10 działów szlacheckich, 24 posiadłości włościańskie i 10 zagród. W 1888 roku była już szkoła katolicka i agent pocztowy. Wieś liczyła 664 mieszkańców, w tym 20 ewangelików i 6 Żydów.

(Tomasz Jakubowski)
 
WSTECZ